“Happy Birthday to you Happy Birthday Happy Birthday
Happy Birthday to you , สุขสันต์วันเกิดนะคะ พี่โน๊ต”

ประมาณหกปีแล้วซิคะที่เราไม่ได้เจอกัน เรื่องราวมากมายที่อยากเล่าให้ฟัง
และอยากฟังจากเขา ย้อนไปเมื่อประมาณเดือนที่แล้วเสียงเพลงๆ หนึ่ง
ดังขึ้นเป็นทรูโทน เพลงๆ นี้พิเศษตรงที่มันจะดังขึ้น แค่เบอร์ๆ เดียวโทรเข้า
นั่นคือ เพลงรักเพลงแรก , และมันก็ดังขึ้น ช่วงเวลาสั้นสั้นของการพูดคุย
ด้วยเสียงตามสาย มันไม่นาน แต่มีความทรงจำ และความสุขที่มีน้ำตา

หกปีที่ผ่านมาฉันดีขึ้นมา อยู่ได้สบายมาก แต่แค่การโทรมาของเขาครั้งนั้น
มันส่งผลกระทบถึงจิตใจขนาดนี้เชียวหรือ ทั้งๆ ที่ผู้คนรอบข้างต่างบอกว่า
ทำไมไม่เปิดใจบ้างล่ะ ทำไมไม่รักคนนั้นบ้างล่ะ , ถ้าความรักมันรักง่ายก็คงดี
แต่มันยากเกินกว่านั้น

“คนที่ใช่ที่ไม่ผิดเวลา”, ฉันขอแค่นั้น
คนที่ใช่ , ฉันชอบคำนี้
คนที่ใช่ที่ผิดเวลา, ฉันขยาดคำนี้
มันอาจเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับคนทั่วไป แต่สำหรับฉันมันแปลก
อันเนี่องมาจากคนที่ใช่มักจะเจอในเวลาที่ผิด คนที่ใช่ทำให้เรามีรอยยิ้มมากขึ้นสองเท่า
ทำให้เราหัวเราะร่า ทำให้เราฝันหวาน ทำให้เรานั่งยิ้มคนเดียวได้เป็นวันวัน ทำให้เรานอนดึก
และทำให้เราคิดถึงทุกเวลา แต่หากมันผิดเวลา ทุกอย่างก็ต้องกลับสู่โลกความฝัน
และสิ่งเดียวที่ทำได้คือ ปากแข็งให้ถึงที่สุด และสร้างอะไรสักอย่างมาเพื่อบดบังความรู้สึก
ไม่ให้เลยเถิดไปมากกว่าที่ควรจะเป็น ทว่า ความรักไม่ใช่การครอบครอง , จริงมั๊ย
ความรักคงเป็นอะไรที่หลากหลายคำนิยาม แต่ที่แน่ๆ แค่รู้ว่าใครสักคนหัวเราะร่า, เราก็จะสุข

นอกเรื่องไกลไปแล้ว กลับมาๆ
“สุขสันต์วันเกิด คำเพียง 4 พยางค์ มันง่ายต่อการพิมพ์ข้อความแต่มันยากต่อการกดส่ง”
วันนี้เขาคงไปฉลองวันเกิดกับผู้คนรอบข้าง แน่นอนฉันต้องยิ้มและฉันยิ้มอยู่
คงยิ้มได้กว้างกว่านี้ถ้าความเศร้า ความคิดถึง ไม่มาพรากรอยยิ้มเล็กๆ
อีกวันซิที่ไดอารี่มันฟ้องว่าฉันยังรักเขา, TT
อีกวันที่คิดถึง, ฉันคิดเช่นนั้น

สุขสันต์วันเกิดนะคะ พี่ชาย

ปีใหม่ งานเทศกาลรื่นรมย์ที่บ่งบอกถึงการก้าวข้ามปี
โดยไม่ใช่ไทม์แมชชีนของโดราเอมอน
หรือปีใหม่ก็แค่หนึ่งวันที่เริ่มตั้งแต่เวลา 00.00 น.
ที่คนทั้งโลกมีรอยยิ้ม เสียงหัวเราะร่า
เสียงชนแก้ว เสียงพูดว่าสวัสดีปีใหม่ เสียงข้อความไหล่บ่าเข้า
และออกจากโทรศัพท์อย่างมากมาย

“ท้องฟ้าปิด หยาดน้ำค้างบนยอดหญ้า
บ่งบอกถึงร่องลอยของฝนที่เพิ่งตกไป”

ทำให้ฉุดคิดได้ว่า หากอดใจรอ ตั้งความอดทน
รออีกสักหน่อยอาจพบกับสีทั้งเจ็ดของรุ้ง
ทว่าแน่นอนอาจได้เห็น แต่นั่นคือ ธรรมชาติที่สร้างได้
แต่หากเรื่องราวตลอด 365 วัน หรือมากกว่า
เปรียบไปแล้วก็เหมือนพายุดีๆ นี่เอง
จึงเกิดคำถามที่ว่าถ้าอดใจรอต้องนานแค่ไหนถึงจะพบ
“ฟ้าหลังฝน” ที่ใครบ่นกันหนาหูว่าสดสวยและงดงาม

เมื่อปีอีกปีนึงเดินทางมาบรรจบ ทำให้นึกถึงความฝัน
สูญหายไปจากใจรึเปล่า หรือด้วยอะไรสักอย่างที่ยังคง
ไม่สำเร็จเสร็จสมบูรณ์ แต่ถึงกระนั้นอย่างน้อยยังอิ่มใจวา
“มันเป็นรูปร่างบ้างไปแล้ว”

เมื่อวานก่อนหยิบหนังสือที่เพิ่งอ่านจบไปแล้วขึ้นมาปัดฝุ่น
สองสามที เพื่ออ่านต่อ
“หนังสือเล่มเดียวกัน ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน
แต่ความรู้สึกที่มียังเหมือนเดิม”
หยิบโตเกียวไม่มีขา ของพี่เอ๋ นิ้วกลม
หยิบBear wish ของพี่โหน่ง วงศ์ทนง (อะเดย์)
เหมือนมีแสงวูบวามแวววับกระโดดเด้งออกมาจากปกหนังสือ
ฉันตกใจรีบวางลงทันที ล้างหน้า ล้างตา ดื่มน้ำหนึ่งแก้วใหญ่
เมื่อมองกลับไปที่หนังสืออีกครั้ง ทุกอย่างอยู่ในสภาพปรกติ
“เป็นได้ไง” “ไม่จริง” เผลออุทานขึ้น

หรือความจริงไม่มีแสงวูบวามแวววับกระโดดเด้งออกมา
หรือความจริงคือ พลังจากผู้เขียนส่งมาถึงผู้อ่าน
หรือแท้จริงคือ พลังของคนที่มีฝันแบบเดียวกันส่งถึงกัน

เพื่อเป็นการตอกย้ำให้แน่ใจอีกครั้งว่าไม่มีปฏิกิริยาอันใดเกิดขึ้น
ควรกลับไปดูอีกทีเพื่อความแน่ใจแล้วฉันก็ได้เห็น
“โตเกียวไม่มีขา ความฝันก็เช่นกัน
อยากได้ต้องเดินไปหาเอง”

รถไฟฟ้าขบวนยาว ๆ ขบวนหนึ่งเปิดรับคนแปลกหน้าหลายคนไว้ในนั้น แต่วันนี้….รถไฟฟ้ากลับอบอวลด้วยความอบอุ่น!
สถานการณ์บางอย่างเมื่อทำทุกวัน ทุกวัน และทุกวันจนเกิดความจำเจเลยเถิดจนถึงเบื่อ+หน่าย แต่นั่นเมื่อเราเผชิญเพียงลำพัง
วันธรรมดาอย่างวันนี้ไม่มีอะไรพิเศษ ไม่ใช่วันเกิด วันปีใหม่ วันหยุดยาว ๆ วันสงกรานต์ วันลอยกระทง ฯลฯ
หากเพียงพิเศษแค่ “คนข้าง ๆ”

ฉันสัมผัสถึงความอบอุ่นบนรถไฟฟ้า
ฉันสัมผัสถึงอาหารมื้ออร่อยแม้จะเหลือเต็มจานและชาม
ฉันสัมผัสถึงระหว่างทางที่ไม่เดียวดาย
ฉันเห็นดวงตายิ้มได้ (คล้าย ๆ พระจันทร์ยิ้มหรือเปล่านะ ฮ่าๆ)

เพราะเขาเจอฉัน ฉันเจอเขา…………… เราหยุดอยู่ด้วยกัน ณ เวลา ณ สถานที่เดียวกัน

ปล. ฉันไม่น้อยใจกับข้อความแฮปปี้เบริ์ดเดย์แล้วล่ะ เพราะเขาจำได้จริง ๆ !
รถไฟฟ้ามาหานะเธอ….. เฮ้อ!

คนละทิศคนละทางต่างที่ต่างเส้นทาง
ไฉนเลยที่ก้าวของสองเท้าพาเรามาเดินตัดกัน
ไม่เพียงแค่เดินตัดกันหากกลายเป็นมิตรภาพ
หกสิบกว่าล้านคนบนประเทศไทย
กี่ล้านล้าน ล้านล้านคนบนโลก มิอาจรู้ได้
จะมีสักคนกี่คนที่ก่อร่างสร้างมิตรภาพได้เช่นนี้
มิตรภาพที่สัมผัสทั้งยามเจอ และไม่เจอ
ก่อร่างสร้างกลายเป็น ‘ฉัน’ และ ‘เธอ’

วันที่เงียบเหงา มีเธออยู่เคียงข้าง
วันที่เหนื่อยหน่าย มีเธอที่คอยปลอบ
วันที่ไม่เข้าใจอะไรบนโลก มีเธอที่ช่วยนำทาง
กับวันที่เปล่า เธอทำให้มันมีคุณค่า

อาจเพียงคำ ๆ สั้นสองพยางค์หกตัวอักษร “ขอบคุณ”
“ขอบคุณความห่วงใย ขอบคุณทุกน้ำใจ
ขอบคุณในความหวังดี ขอบคุณทุกความรักที่มี”

หากฉันไม่ได้เจอกับเธอ แล้วจะเป็นอย่างไร
ขอบคุณความห่วงใย ขอบคุณทุกน้ำใจที่ให้ฉัน
หากเราไม่ได้รักกัน แล้วฉันจะไปรักใคร
ขอบคุณในความหวังดี ขอบคุณทุกความรักที่มี

ขอบคุณพื้นที่เล็ก ๆ ในใจคุณที่เว้นไว้ให้ฉันได้เข้าไปอยู่
ขอบคุณคำสอนให้รู้ว่าโลกมันใหญ่และกว้าง
พื้นที่สีขาวที่มีตัวอักษรไม่กี่ตัวเกลือกกลิ้งอยู่บนหน้ากระดาษแผ่นนี้ อาจไม่มีราคาแพงแต่อย่างใด
อยากบอกว่าพวกคุณทำให้ฉันได้รู้จักกับ “มิตรภาพ ความอบอุ่น และความสนุก”
ที่ไม่รู้ว่าจะได้พบอีกสักครั้งจากช่วงชีวิตของการทำงานบ้างไหม
มีคำพูดมากมายกว่านี้ที่จะบอกกับพวกคุณ แต่ไม่ว่าคำใด ๆ ที่นึกออกมา
ทั้งหมดทั้งสิ้นก็อยู่ในคำ ๆ นี้ “ขอบคุณ” อย่างมากมายจริง ๆ