บางครั้งสังคมก็ทำให้รู้ว่าความยุติธรรม…ไม่เคยมีอยู่จริง!
ดูเผินเผินเหมือนเป็นประโยคตัดพ้อ น้อยใจ หรืออะไรก็ตามที
ย้อนไปเมื่อสมัยหลายสิบปี หลายร้อยปีก่อนบ้านเมือง จิตใจคน
ดูชื่นมื่นกว่าปัจจุบันยิ่งนัก ไม่มีตำราไหน หรือคำบอกเล่าของใคร
บอกหรอก เพียงต่ช่วงนี้คงเป็นยุคของละครพีเรียดกระมั๊งที่
ทำให้คิดเช่นนั้น อีกทั้งสิ่งที่เจอด้วยตัวเองและจากคนรอบข้าง
จึงเกิดคำถามว่านอกจากคนดีๆ คนประกอบอาชีพสุจริต
ทำไมถึงถูกทำร้ายด้วยสังคม ความเห็นแก่ตัว หรือโชคชะตาอย่างนั้นหรือ
จึงนึกถึงคำที่ใครต่อใครพร่ำบอกว่าไม่มีใครที่โชตดีไปซะทุกวัน
และโชคร้ายไปซะทุกเวลา…หรือจริงๆ แล้วมันเป็นนิทานหลอกเด็ก
ยิ่งคิด ยิ่งเจอ ยิ่งประสบ ยิ่งเหนื่อย ยิ่งล้า ยิ่งท้อ
แต่สิ่งเดียวทำได้และทำคือ ยิ้มให้กับทุกอย่าง ให้กับทุกคนที่รู้จัก ที่พบผ่าน
เพราะเชื่อว่าในเวลาที่เราเศร้าเจอกับปัญหา อย่างน้อยการได้ยิ้มออกไป
ไม่ได้ทำให้ทุกอย่างดีขึ้น ไม่ได้ทำให้โชคชะตาเข้าข้างเรา แต่
(คิดเอาเอง) มันทำให้คนรอบข้างได้รับรอยยิ้มจากเรา และหวังให้คนเหล่านั้น
มีความสุขทุกครั้งที่เห็นเรายิ้มก็สุขใจแล้ว
^____^
