คนที่ใช่ที่ เรารักไม่ได้ มันทรมานมากนะรู้ไหม
ย้อนกลับไปเมื่อก่อนที่จะจบชั้นมหาวิทยาลัย ช่วงปี 2 ถึง ปี 4 ความเหงา เดียวดาย อ้างว้าง
ถาโถมเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง ไม่ว่าจะเทศกาลสำคัญไหนๆ ที่ใครต่อใครต่างมีคู่ แต่ฉันเดียวดาย
เพราะรักคนคนนึงมากต่างหาก พี่ชายที่แสนดี คนนั้น คนที่รักที่สุด คนที่รักเสมอ
จนไม่คิดว่าจะมีใครมาทำให้ลืมเขาไปได้ ทั้งๆ ที่ฉันก็มีคนผ่านเข้ามา ที่ดี และจริงใจ แต่ฉันกลับไม่รักเขา
ไม่เข้าใจต้วเองเหมือนกัน และนี่คือ ความเหงาที่ทรมานที่สุดนานนับหลายปี
การเจอคนที่ใช่ ใช่ว่าจะเจอกันได้บ่อยๆ
แต่แล้ว เมื่อฉันได้มาทำงาน ณ สถานที่แห่งหนึ่ง ใจกลางเมืองหลวงอันยิ่งใหญ่ไพศาลแห่งนี้
เราได้มาพบกัน – ฉันมาพบเขา เขามาพบฉัน
เป็นการเจอกันที่ฉันเหม็นขี้หน้าเขาตั้งแต่แรกพบสบตา
เมื่อเราใกล้กันมากขึ้น รู้จักกันมากขึ้น สนิทกันมากขึ้น มีเรามีเขา มีเพื่อนๆ จนเป็นกลุ่ม
“ความรู้สึกของฉันเริ่มเปลี่ยนไปตอนไหน ฉันเองก็ไม่รู้”
จนเกิดคำถามที่ว่า
“แน่ใจใช่ไหมว่า เขาคือความรัก หรือ ความประทับใจ”
แต่สิ่งหนึ่งที่รู้คือ เขาแทนพี่ชายที่แสนดีคนนั้นของฉันไม่ได้ แต่เขาเป็นคนที่ฉันอยู่ด้วยแล้วอบอุ่น
ปลอดภัย อยากคิดถึงทุกวัน ประทับใจทุกครั้งที่ใกล้กัน ไม่เคยโกรธสักครั้งแม้พี่เขาดุเด็กดื้ออย่างฉัน
แคร์ความรู้สึกเขาอันดับต้นๆ ที่สำคัญฉันไม่คิดถึงพี่ชายที่แสนดีอีกเลย ไม่ใช่ลืมนะ แต่กลับรู้สึกเหมือน
เขาคือ คนที่ใช่ ………………………. (แต่รักไม่ได้)
เคยลองจินตนาการเล่นๆ (ที่รู้ว่าเป็นไปได้) ระหว่างเจ้านายโดเรมอน (พี่ชายคนแรก) กับ พี่ชายคนนี้ ถ้าให้เลือก
แปลกกับความรู้สึกตัวเอง …. ฉันเลือกพี่ชายที่แสนดี ที่ไม่ใช่เจ้านายโดเรมอน
คำถามหนึ่งก็ผลุดขึ้นมาในจินตนาการเล่นๆ
“ถ้าเจอกันเร็วนี้เราจะรักกันได้ใช่ไหมคะ”
ฉันไม่รู้อาจรักได้ หรือ รักไม่ได้ แต่ก็ยังมีความหวังมากกว่าตอนนี้
ฉันรู้ว่าเขามีคนของเขา ฉันเข้าใจถ้าฉันมีใครสักคนที่เรียกว่า แฟน
ต้องรัก ต้องหวง ต้องห่วง เป็นธรรมดา แต่สิ่งหนึ่งที่ฉันจะให้คือ “ความไว้ใจ+เชื่อใจ”
ที่กลัวที่สุด คือ การจากลา
ไม่รู้ว่าต่อจากนี้ระหว่างเราจะได้เจอกันอีกไหม แต่สำหรับฉัน
ฉันอธิษฐานว่า ระหว่างนี้ ระหว่างที่พี่ยังไปไหนมาไหนได้บ้าง
ยังเรียกคนอีกคนว่าแฟน โดยยังไม่เปลี่ยนสถานะเป็นอย่างอื่น
ขอให้เรายังเจอกันบ้างได้ไหม เจอกันในรูปแบบ กลุ่มของเรา
“โปรดให้เด็กผู้หญิงคนหนึ่งมีความทรงจำที่ดีกับพี่ชายคนนี้ของเขา
ก่อนที่จะไม่ได้เจอ เพราะสถานะของพี่ชายอาจเปลี่ยนไป”
เขาเป็นใครฉันไม่รู้ รู้แต่ เขาคือ คนที่ใช่ ผู้ชายอบอุ่น ของเด็กคนนี้
ก่อนหน้านี้เคยมีพี่อีกคนอำว่า พี่ชายเป็นโรคหัวใจ
รู้ไหม วินาทีนั้นนอกจาก ตกใจ
สิ่งที่วิ่งพล่านเข้ามาในความคิดชั่ววูปตอนนั้นคือ
“ถ้าพี่เป็นอะไรไป แล้วไม่มีใครดูแล ไม่มีใครสนใจ
พี่มีหนูนะคะ หนูจะข้างๆ พี่ตลอดเวลา”
ทั้งหมดเรียกว่า รัก ได้หรือเปล่า
ที่รู้คือ ความผูกผัน ความสนิท ความอบอุ่น ความประทับใจ
หล่อหลอมเป็นคำว่า “ความรัก”
มันทรมานมากรู้ไหมที่เป็นความรักต้องห้ามแบบนี้
ทว่า ถ้าตอนนี้ฉันเจอใครสักคนที่เป็นคนที่ใช่ – คือ คนที่รักฉัน แต่ฉันต้องรักเขาด้วย แบบไม่ฟืนใจ
ฉันก็รู้สึกไม่ทรมานอย่างนี้ แต่ฉันไม่เจอคนแบบเขาเลย
นานนับหลายปีที่เป็นแบบนี้ ……………………….
มีคนบอกว่า ในความร้ายร้าย ย่อมมีสิ่งที่ดีซ่อนอยู่
แต่ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าฉันจะได้สัมผัสเมื่อไร
เพราะทุกเรื่องถาโถมเข้ามาอย่างหนัก และ หนัก เป็น ปีกว่าๆ ติดต่อกัน
สิ่งเดียวที่ทำได้ตอนนี้ คือ “ระยะห่าง”
ระยะห่างระหว่างเราสองคน
ระยะห่างระหว่างกลุ่มของพวกเรา
แต่ขอเถอะ ถ้ามีระยะห่างที่ทุกวันนี้ก็ห่างกันแล้ว
ขอแค่ “อย่าไปเลยนะ อย่าจากไปไหนอีกนะเธอ”
แค่อยู่ตรงนี้ในฐานะ พี่ชาย แบบนี้ แต่อย่าจากไป อย่าโกรธกัน อย่าหนีไปเลยนะ
“โปรดให้เด็กผู้หญิงคนนี้มีช่วงเวลาที่อบอุ่นที่ไม่เคยได้มีบ้างนะคะ”
ขอบคุณพื้นที่นี้ที่อยู่เป็นเพือนนะ ปกติฉันไม่คนที่อ่อนแอ
แม้ว่าถ้าการเจอกัน แล้วฉันต้องมีน้ำตา หรือ เศร้า และยิ้มหัวเราะร่าไปพร้อมกัน
ฉันก็พร้อมที่จะเจอ จะอยู่ข้าง(พี่)เขาเสมอ
ขอแค่ได้อยู่ใกล้ๆ ก็พอแล้ว
มีเพลงอยู่หนึ่งเพลง ด้วยเนื้อร้อง หรือ ทำนอง หรืออะไรก็ตาม รู้สึกว่า แต่งขี้นให้ฉันรึเปล่า??
สอนให้รู้หน่อย ให้ตาสว่าง สอนให้คิดบ้าง ให้ฉันโกรธแค้นเธอ
สอนให้รู้สึก ว่าทุกข์ที่เจอ เพราะว่ารักเธอ ก็เลยเจ็บแบบนี้
ถึงจะรู้ แต่ก็ทำไม่เป็น ทั้งที่เห็น ว่าเธอทำขนาดไหน
ฉันก็เกลียดเธอไม่ลง ถึงจะอยากเกลียดเธอแทบตาย ได้แต่เก็บมันข้างใน
แล้วก็เจ็บใจตัวฉันเอง ที่มันโกรธเธอไม่ได้ ถึงจะอย่างไรก็รักเธอ
ได้แต่ถามกับตัวเองอยู่เสมอ.. จะให้ฉันเลิกรักเธอได้อย่างไร
ทั้งที่น่าโกรธ โกรธแค้นชิงชัง ทั้งที่หลายอย่าง ถูกเธอทำช้ำใจ
ทั้งที่รู้อยู่ ที่รักเธอไป ฉันต้องเสียใจ ที่เธอไม่เหลียวแล
ถึงจะรู้ แต่ก็ทำไม่เป็น ทั้งที่เห็น ว่าเธอทำขนาดไหน
ฉันก็เกลียดเธอไม่ลง ถึงจะอยากเกลียดเธอแทบตาย ได้แต่เก็บมันข้างใน
แล้วก็เจ็บใจตัวฉันเอง ที่มันโกรธเธอไม่ได้ ถึงจะอย่างไรก็รักเธอ
ได้แต่ถามกับตัวเองอยู่เสมอ..จะให้ฉันเลิกรักเธอได้อย่างไร
ฉันก็เกลียดเธอไม่ลง ถึงจะอยากเกลียดเธอแทบตาย ได้แต่เก็บมันข้างใน
แล้วก็เจ็บใจตัวฉันเอง ที่มันโกรธเธอไม่ได้ ถึงจะอย่างไรก็รักเธอ
ได้แต่ถามกับตัวเองอยู่เสมอ.. จะให้ฉันเลิกรักเธอได้อย่างไร
